Welkom

Als je een dierbare, je baan of je gezondheid verliest, verandert er veel in je leven. Omgaan met deze verandering is niet eenvoudig.

  • Blijf je gebukt gaan onder je verlies?
  • Kun je hierover moeilijk praten met anderen?
  • Voel je jezelf eenzaam hierdoor?
  • Groei  je uit elkaar als partners, omdat je elkaar niet meer begrijpt?
  • Kun je geen nieuw doel in je leven vinden?
  • Wil je er beter mee kunnen omgaan?

Dingen vragen of vertellen aan een ander valt niet mee. Je wilt de ander niet belasten met jouw verdriet. Je denkt dat anderen je niet zullen begrijpen, en op zoveel vragen kun je toch geen antwoord krijgen.
Regelmatig krijg je ongevraagd advies, waarmee je niet veel verder komt. De ander doet zijn eigen verhaal, terwijl je er nauwelijks naar kunt luisteren.
Ook de ander vindt het lastig om met jou in gesprek te gaan. Verlies is een moeilijk en pijnlijk onderwerp. De ander is bang om oude wonden weer open te maken, en voelt zich machteloos. Vaak worstelen ook zij met het verlies.
Het leven is zoeken naar verbinding. Door dit verlies raak je de verbinding met je zelf en met de anderen kwijt en daardoor wordt het gevoel van eenzaamheid vanzelfsprekend groter.
Wij helpen je deze verbinding opnieuw te vinden.

“Het verlies van iemand die je heel dierbaar is, hoe ga je dat verwerken? Het lijkt onmogelijk in het begin, alles voelt leeg, je voelt jezelf leeg en vooral alleen, heel alleen. Ik had heel erg de behoefte om met mensen te praten over al die gevoelens: voelden hun dat ook, hadden hun ook die ervaringen waar ik tegenaan liep de hele dag.

Bijna 6 maanden is het nu geleden dat mijn man overleed, veel te vroeg voor mijn gevoel…66 jaar pas……

Ik begon allerlei boeken te lezen over verlies en ook daarin kwam ik heel herkenbare dingen tegen. Spullen waar je iets mee moet of wilt, of juist niet! Mensen die in hun goede bedoelingen hele kwetsende dingen kunnen zeggen; niet in de gaten hebbende hoe dit bij jou over komt….En vooral het constante verdriet-gevoel, je zo alleen voelen, onzeker worden, je terugtrekken om maar geen confrontaties te krijgen…..

In dat hele rouwproces voelde ik steeds die onvoorspelbare houding, de ene keer wilde ik alleen zijn en alleen maar huilen, in zijn trui huilen, op zijn stoel huilen…… En zomaar kon het zijn dat ik een paar uur later juist graag met iemand wilde praten, eruit gaan voor een boodschap, zien dat de wereld doordraait en mensen hun gewone dagelijkse dingen blijven doen…

……

Natuurlijk gaat het rouwproces verder en voel ik nog steeds verdriet maar het is al minder heftig. Het maakt plaats voor meer gemis op allerlei momenten. Dat zal een nieuwe plaats moeten krijgen in mijn leven en daarvoor neem ik de tijd, zolang ik die krijg………

Annelies”

Annelies heeft meegedaan met verschillende activiteiten van De Lantaren. Hoe het haar vergaan is leest u onder de kopjes Volwassenen – Groepsbijeenkomsten en Voorlichting.